ÚLTIMA HORA

Una mujer en Lugo fallece al precipitarse desde un cuarto cuando limpiaba las ventanas

de actualidad
Eva González Eva González
► MANUEL GAGO 
Votacion: 
No hay votos
0

Abondarán mil palabras

Jack Whitehall é un famoso e novo cómico británico de 28 anos que leva o seu flemático e conservador pai británido, de 77, viaxe polo surleste asiático

.

.

Acceda a todos os contidos da última edición do suplemento 'Táboa Redonda'

QUE RELATOS se poderían escribir se a linguaxe tivera só mil palabras? Estou convencido de que as nosas mans e ollos falarían máis alto, e se cadra a súa ambigüidade nos botaría unha man cando as palabras que se oxidan e tornan ácedas. Se tivera que buscar unha solución a estes tempos, teríaa moi clara. Deixen as palabras e anímense a facer o ridículo. Ou cando menos, recoñezan que xa o estamos facendo.

OÍDO. Hai uns días tiven a que debeu ser unha das ceas máis interesantes dos últimos meses. Marco García Quintela presentoume a Roberto Trotta, cosmólogo e director dun dos centros de investigación do Imperial College de Londres, e os tres ceamos nunha Casa Marcelo ocupada, literalmente, por congresistas estranxeiros. Trotta está moi preocupado por achegar a astrofísica á poboación xeral e a revista Foreign Policy outourgoulle a distinción de pensador global por un curioso libro seu, The Edge of the Sky (O límite do ceo; Basic Books, 2014), no que dá conta das últimas teorías científicas sobre o cosmos empregando unicamente as 1.000 palabras máis usadas do inglés, entre as que non se contan, por exemplo, nin "universo", nin "científico", nin "telescopio". O de Trotta vai alén da destreza lingüística. É un exercicio de simpatía.

GUSTO. Ante o espectacular cabracho fritido de Casa Marcelo, Trotta explicoume outra das súas liñas de divulgación. Explicar o universo a través da gastronomía. Ensinoume as fotos dunha focaccia de olivas que levedaba como unha clarísima analoxía do proceso de expansión do universo, no que as olivas eran os astros. E faloume das súas experiencias para explicar os cegos de nacemento as leis do Universo a través da textura e o sabor. Nesta gastronomía actual, na que todo o mundo tenta vender algo, pregunteille a Trotta se daría unha charla explicativa con todas estas metáforas. "Non", explicoume el, "estou nunha fase aínda de conceptualización. Non está listo". Ás veces, o método científico pode converterse nunha ética.

TACTO. Pásmame como aínda seguimos organizando os relatos dos nosos imaxinarios contemporáneos en termos binarios, ao xeito dos vellos relatos mitolóxicos. Uns e outros, branco e negro, ben e mal. Hai quen se aproveita diso e sabe empregalo. Poriso interésame a ciencia e o modo de pensar que nos ensina: porque nela as verdades absolutas apenas existen e nin sequera se conciben, e os heroes dos contos dubidan en voz alta coma se foran benditos malvados con tacto de veludo. Máis ciencia, por favor.

OLFACTO. Estou lendo unha novela magnífica: Inquietud en el Paraíso (Ediciones del Viento), de Óscar Esquivias. Como non coñecín antes a este home? É a historia dunha expedición ao Purgatorio de Dante, guiada por un cóengo tolo, no Burgos da preguerra civil. Magnífica literatura, malia o cheiro demasiado próximo do tumulto e a intransixencia. Irónica, rupturista, precisa como un parágrafo de Flaubert, lúcida, alén das trincheiras.

VISTA. Vexo con gran divertimento unha nova serie documental de Netflix: Jack Whitehall: Travels With My Father. É un famoso e novo cómico británico de 28 anos que leva o seu flemático e conservador pai británico, de 77, de viaxe polo sur - leste asiático. O gancho é o contraste xeracional. A serie pertence a ese xénero no que un famoso inglés fai felizmente o ridículo público en terra allea. Hai outras xoias similares, como a etílica Oz and James's Big Wine Adventure, con dous maduros, coches, catas e viñedos franceses. Benvida sexa a xente que sabe facer o ridículo con consciencia e está disposta a celebralo.

MEDO. Hai libros que son o seu título. Falo de Geopolítica de las series, o el triunfo global del miedo, do politólogo Dominique Moïssy. Un libro lixeiro, que se le dunha patada e pretende sacar leccións sobre o estado de ánimo do mundo occidental a través de Xogo de Tronos, Homeland, House of Cards e Downton Abbey. A lección básica é que Occidente está desnortado e rexido polo medo, ante a crise das democracias clásicas e a desestabilización de Oriente Medio. Ou sexa, nada que non se teña xa dito nos sesenta, nos setenta ou nos oitenta. Sen discutir —demasiado— esta afirmación, teño a sensación de que o mellor das series ficaron fóra da análise, nalgures nunha galaxia de apenas mil palabras.

Comentarios

fotoLos comentarios enviados fuera del horario de moderación, serán aprobados al día siguiente.

Serán borrados los comentarios que contengan insultos y/o contenidos inadecuados. Para cualquier duda, consulta la guía de comentarios.