Ter un fillo non pode ser un luxo que unha familia traballadora non se poida permitir, di Marina Subirachs. E dicíao antes desta crise onde os depredadores arrasan as paisaxes humanas. Así que seres con tanto sentidiño común como as mulleres decidiron ter fillos con contagotas. O sexo xa foi usado contra a guerra, como lemos en Lisístrata. Agora volve a ser un arma contra a barbarie dun modelo económico paradigma da crueldade.

Hoxe, a idade media da maternidade elévase ata os 31,43 anos. Cunha boa razón: ter fillos é caro. E a tendencia vai a peor: maternidade cada vez máis tardía, menos fillos por muller. Menos nenos. En Galicia, no furgón de cola de tantos indicadores, aquí somos os primeiros: o número de nacementos cae un 1,6% mentres o dos falecidos sube ata 2,8%. En 2011, 30598 fallecidos por 21691 nacidos: 8907 menos. Cada día abandonan a terra vinte e cinco galegos e o seu posto é ocupado por xestas e xabarils. A demografía galega é una bomba de reloxería onde petan os últimos segundos. Sen novidades en San Caetano. Sen noticias no Pazo do Hórreo.

Mirando indicadores de natalidade, en 1976 era de 2,8 fillos por muller. Hoxe, 1,4. A paisaxe é desoladora: parellas sen fillos, ou como moito fillo único. En Galicia, a palabra irmán está a piques de desaparecer do vocabulario familiar. Por un momento, pareceu que as inmigrantes termaban da demografía do país. Un espellismo. A crise aféctalles con máis dureza e o seu comportamento reproductivo aseméllase ao resto das mulleres. Como ter fillos se non tes casa? Como fundar unha familia se che negan o dereito sagrado ao traballo? Como ter fillos se os mellor formados foxen do país? As cativiñas axudas á natalidade foron varridas polos ventos da crise. A familia que terma con todo, é machacada por políticos miopes que din defendela. Neste senso, a desaparición de programas modélicos que tanto fixeron pola parentalidade positiva como Preescolar na Casa foron liquidados empobrecendo máis o rural. E iso xa non é miopía: é cegueira.

Toda política que emana dos responsables educativos é suprimir aulas, amorear cativos trasladándoos como gando das escolas rurais ás vilas. Estas políticas non falan a linguaxe humana das persoas senón a dos grandes agregados macroeconómicos. Algo incomprensible, por exemplo, para as heroicas nais de Cervantes, Samos, O Incio e Navia que loitan para que os fillos teñan futuro na súa terra.

Así nos vai. A pirámide demográfica galega semella unha buxaina que xira atolada camino de ningures. El Roto, filósofo de viñetas, explícao poñendo en boca dun político neoliberal: «Da gardería á penintenciaría, e aforrámonos a educación». A educación dos fillos que non naceron porque en Galicia era un luxo que non nos podíamos permitir.