Dende a atalaia das túas raíces

ollas xa, para sempre

o próximo ou lonxano mar.

Ese mar infindo que dá ás súas xentes

algo único.

A capacidade de arrinca-la propia caranta,

impasible

que a sociedade leva ano tras ano nun Entroido perpetuo.

Esparexiches amor entre Esther, Martín, Emma.

Esparexiches afecto, alento. Apoio entre os teus amigos.

Estas miñas palabras son un canto á vida,

á túa vida.

Xa que logo, ninguén te perdeu,

Alonso, amigo.