PDF

Ver la portada de hoy

de actualidad
foto Usain Bolt
Opinión
 
Votacion: 
5 (3 votos)
1

Meteoros inxustos

A IMPREVISIBLE ruta dos furacáns imparte leccións apresuradas de xeografía dos recunchos invivibles do mapa. Así aprendimos onde queda a illa Dominica, Barbados, o arquipélago de Guadalupe, Puerto Rico, agora tan pobre. Polo camiño van atopando aos veciños habituais onde chove a Deus dar e ventean todos os ventos: a República Dominicana e Haití. E despois Cuba. Moi ao final queda Texas ou a Florida de EE UU con medios, tempo e espazos abondos para fuxir, iso si, pagando a taxa da cobiza dos donos dos avións.

As categorías catro e cinco dos furacáns resérvanse para estas pequenas illas do fin do mundo. Din que algunhas delas son paraísos turísticos nas postais e paraísos fiscais para os cartos máis sucios e evanescentes. Aos dólares, iens e euros xamais lles alcanzan meteoros climáticos e treboadas fiscais.

Golpe a golpe este foi ano de devastación polo inusitado número, concorrencia e violencia dos furacáns. Tanta destrución, mortes e ruina económica fai que todo o mundo, excepto un tal Trump, asocie a desfeita co cambio climático, froito da acción humana.

Ao catastrofismo ianqui encántalle o ollo do furacán, ventos por riba dos 200 q/h, o diluvio universal, as maruxías ciclónicas, ese semáforo que parpadea colgado de arames, o reporteiro pailán que afoga, as pugnaces palmeiras.

Ao final, alguén contará os mortos sen rostro, sen nome. Non estarán todos. E os desaparecidos que xamais aparecerán, a quen lle importan?

Chega o furacán María, despois de Irma, despois do Xosé, para nos recordar que por esta época nacen e morren os furacáns no caldo morno do Atlántico. Só que este ano xuntáronse nas mesmas datas. Chovendo sobre mollado. Destruíndo un pouquiño máis a destrución cunha violencia que vai a máis para alarmar o xusto a este lado das pantallas.

Aquí andamos entretidos cos nosos xogos de tronos sen que ningunha escala Saffir-Simpson sexa capaz de medir a torpeza de políticos minúsculos e tribais que miran o embigo para non ver o verdadeiro rostro dos problemas da xente.

Todo vai tan rápido que perdemos a perspectiva da familia humana, a dimensión do planeta compartido e tan parcelado polas secesións dos ricos, feroces defensores do seu estado de benestar.

A seis mil millóns de quilómetros a nave Voyager I, a altura de Plutón, obedeceu ordes de radio e enfocou co ollo da cámara a Terra, un pequeno punto de azul pálido dun só bit de luz. Unha faragulla de po cósmico, a única casa que temos. Por iso resulta curioso que a especie máis dotada de intelixencia dedique tanto entusiasmo a parcelar o planeta, a destruír os ecosistemas, a envelenar con gases a atmósfera ata que o clima tolea espertando a furia dos furacáns. Destrúen a destrución, afogan aos afogados e matan aos mortos. Así de inxustos somos cos meteoros.

Comentarios

fotoLos comentarios enviados fuera del horario de moderación, serán aprobados al día siguiente.

Serán borrados los comentarios que contengan insultos y/o contenidos inadecuados. Para cualquier duda, consulta la guía de comentarios.

imagen de usuario
SOUSA-POZA jueves 28 de septiembre de 2017, 14:45
1

Pinto, dentro de tantos miles de millones de anyos el Sol se convertira en una estrella gigante roja. Si en el proceso no se engulle la Tierra, las temperaturas aqui seran al menos las del plomo fundido. Y si esto hubiere de fallar, la Via Lactea esta en curso de colision con la nebulosa de Andromeda. Pongaste como te pongas, la vida en la Tierra tendra un fin.